Nie lubimy robić czegoś na pół gwizdka, ale bardzo często ciężko jest robić inaczej. Poddajemy się przed metą. Nasza wiara w siebie upada już po jednej porażce. Bronimy się przed kolejną, zamykając się i nie próbując ponownie. Niestety kiedy w czymś jesteśmy coraz lepsi nie będziemy mieli wcale wielu przyjaciół, wręcz odwrotnie. To znów może przyczynić się do porażki. Pierwsze co musimy, uwierzyć w siebie, ale jednocześnie być dla siebie krytyczni, aby nie osiąść na laurach. Jeśli pragniemy zdobyć coś wielkiego, wyjątkowego, musimy być dla siebie ostrymi trenerami. Druga rzecz to obsesja, a raczej prawdziwa pasja, która doprowadza nas na szczyt. Nie będąc w pełni zaangażowanymi nie dotrzemy do perfekcji.
Wracając do "zawodów". Na moich drugich zawodach z tańca usłyszałam: Trzeba przegrać 100 razy, żeby raz wygrać. Te słowa siedziały mi w głowie po przegranej. Byłam lekko załamana i zrezygnowana, ale powiedziałam z pewnością w głosie, że wrócę tu za rok. Zrozumiałam, że nie mogę skraść gwiazdy z nieba, skoro wciąż stoję na ziemi. Za mną już trochę różnych porażek, ale też wiele niewinnych zwycięstw, o których nie wolno mi zapominać. Nikomu nie wolno zapominać o tym czego dokonał. Nie możemy żyć tylko potknięciami. Byłby to pewnego rodzaju masochizm. Trzeba umieć się ugiąć, aby nie dać się złamać. W wyścigu o sukces chodzi o walkę z samym sobą. Nie raz nas ktoś inny pokona, ale póki oddychasz i póki możesz się podnieść to walka ciągle trwa. Naszą bronią jest determinacja i samodyscyplina. Porażka jest lekcją, która pokazuje, że jeszcze wiele przed nami, że jest jeszcze wiele do nauczenia i jeszcze wiele do zrobienia. Pamiętajmy, gdyby sukces był łatwy do zdobycia, nie miałby wielkiej wartości i nie budziłby pożądania.
Każdy i tak uczy się i zdobywa doświadczenie na swój sposób. Warto jednak pamiętać aby pozostać sobą do końca i wierzyć w swój cel.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz